ای کاش تو را به دشت غربت نکُشند
لبتشنه، پس از دعوت و بیعت نکشند
آن گوشه نگاه کوچکی روییدهست
بر خاک پگاه کوچکی روییدهست
شکست باورت، ای کوه! پشت خنجر را
نشاند در تب شک، غیرت تو باور را
بیتابتر از جانِ پریشان در تب
بیخوابتر از گردش هذیان بر لب
بیتاب دوست بودی و پروا نداشتی
در دل به غیر دوست تمنا نداشتی
گهگاه تنفسی به اوقات بده
رنگی به همین آینهٔ مات بده
