آنجا كه حرف توست دگر حرف من كجاست؟
در وصل جای صحبت از خویشتن كجاست؟
آمد عروس حجلۀ خورشید در شهود
در کوچهای نشست که سر منزل تو بود
ای در تو عیانها ونهانها همه هیچ
پندار یقینها و گمانها همه هیچ
برگرد ای توسل شبزندهدارها
پایان بده به گریۀ چشمانتظارها
مردی که دلش به وسعت دریا بود
مظلومتر از امام عاشورا بود
مجنون تو کوه را ز صحرا نشناخت
دیوانۀ عشق تو سر از پا نشناخت
ای آنکه دوای دردمندان دانی
راز دل زار مستمندان دانی
ای سرّ تو در سینۀ هر محرم راز
پیوسته درِ رحمت تو بر همه باز
بازآ بازآ هر آنچه هستی بازآ
گر کافر و گبر و بتپرستی بازآ
خزان نبیند بهار عمری که چون تو سروی به خانه دارد
غمین نگردد دلی که آن دل طراوتی جاودانه دارد
چشمت به پرندهها بهاری بخشید
شورِ دل تازهای، قراری بخشید
