ای به چشمت آسمان مهر، تا جان داشتی
ابرهای رحمتت را نذر جانان داشتی
ای نگاهت امتدادِ سورۀ یاسین شده
با حضورت ماه بهمن، صبح فروردین شده
غریبه! آی جانم را ندیدی؟
مه هفت آسمانم را ندیدی؟
باز در پردۀ عشاق صلایی دیگر
میرسد از طرف کربوبلایی دیگر
خبر این بود که یک سرو رشید آوردند
استخوانهای تو را در شب عید آوردند
این چه خروشیست؟ این چه معمّاست؟
در صدف دل، محشر عظماست
