ای نگاهت امتدادِ سورۀ یاسین شده
با حضورت ماه بهمن، صبح فروردین شده
تابید بر زمین
نوری از آسمان
غریبه! آی جانم را ندیدی؟
مه هفت آسمانم را ندیدی؟
شکست باورت، ای کوه! پشت خنجر را
نشاند در تب شک، غیرت تو باور را
این چه خروشیست؟ این چه معمّاست؟
در صدف دل، محشر عظماست
