غزل | شعر هیأت

بیا که آینۀ روزگار زنگاری‌ست
بیا که زخمِ‌زبان‌های دوستان، کاری‌ست

سعید بیابانکی

نامه‌های کوفی

غزل

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم
اصلاً به تو افتاد مسیرم که بمیرم

فاضل نظری

گریه‌های امپراتور

غزل

ای چشم‌هایت جاری از آیات فروردین
سرشارتر از شاخه‌های روشنِ «والتّین»

مریم سقلاطونی

بادها از جنوب می‌آیند

غزل

دنیا به دور شهر تو دیوار بسته است
هر جمعه راه سمت تو انگار بسته است

نجمه زارع

آخرین سپیده

غزل

به باران فکر کن... باران نیاز این بیابان است
ترک‌های لب این جاده از قحطی باران است

رضا حاج‌حسینی

غزل

عمری‌ست انتظار تو ای ماه می‌کشم
در انتظار مهر رخت آه می‌کشم

مشفق کاشانی

آخرین غزل

غزل

دلم امسال سامرّایی است و عید غمگین است
میان سفره «سامرّا» نماد هفتمین سین است

امیرحسین آکار

غزل

سامرا، امشب مدینه می‌شود مهمان تو
آسمان‌ها اشک می‌بارند بر دامان تو

میثم مؤمنی‌نژاد

غزل

صبحی دگر می‌آید ای شب زنده‌داران
از قله‌های پر غبار روزگاران

سیدحسن حسینی

هم‌صدا با حلق اسماعیل

غزل

در دل نگذار این همه داغ علنی را
پنهان نکن از ما غم دور از وطنی را

عباس شاه‌زیدی

این شعر مرا کشت

غزل

نور تو، روح مرا منزل به منزل می‌برد
کشتی افتاده در گِل را به ساحل می‌برد

فاطمه نانی‌زاد

غزل

رود از راز و نیاز تو حکایت می‌کرد
نور را عمق نگاه تو هدایت می‌کرد

قاسم صرافان

غزل