چون کوفه که چهره‌ای پر از غم دارد
این سینه، دلی شکسته را کم دارد
او جان پیمبر است و جانش مولاست
نور حسن و حسین در او پیداست
یک کوه رشید داده‌ام ای مردم!
یک باغ امید داده‌ام ای مردم!
با بستن سربند تو آرام شدند
در جادۀ عشق، خوش‌سرانجام شدند
آتش: شده از خجالت روی تو آب
خانه: شده بعد رفتن تو بی‌خواب
اسرار تو در صفات و اسما مخفی‌ست
مانند خدا که آشکارا مخفی‌ست
سجادۀ خویش را که وا می‌کردی
تا آخر شب خدا خدا می‌کردی
از اشک هوای چشم‌ها تر شده است
ابر آمده است و سایه‌گستر شده است
ما در دل خود مهر تو اندوخته‌ایم
با آتش عشق تو بر افروخته‌ایم
خوش باد دوباره یادی از جنگ شده‌ست
دریاچۀ خاطرات خون‌رنگ شده‌ست
چون آينه، چشم خود گشودن بد نيست
گرد از دل بيچاره زدودن بد نيست
