غریبِ در وطن، میسوخت آن شب
درون خویشتن، میسوخت آن شب
عمریست انتظار تو ای ماه میکشم
در انتظار مهر رخت آه میکشم
صبحی دگر میآید ای شب زندهداران
از قلههای پر غبار روزگاران
ای آنکه غمت وقف دلِ یاران شد
بر سینه نشست و از وفاداران شد
ما را دلیست چون تن لرزان بیدها
ای سرو قد! بیا و بیاور نویدها
اذانی تازه کرده در سرم حسّ ترنم را
ندای ربّنا را، اشک در حال تبسم را
یکی از همین روزها، ناگهان
تو میآیی از نور، از آسمان
