با یک تبسم به قناریها زبان دادی
بالی برای پر زدن تا بیکران دادی
عمریست انتظار تو ای ماه میکشم
در انتظار مهر رخت آه میکشم
صبحی دگر میآید ای شب زندهداران
از قلههای پر غبار روزگاران
دری که بین تو و دشمن است خیبر نیست
وگرنه مثل علی هیچکس دلاور نیست
ما را دلیست چون تن لرزان بیدها
ای سرو قد! بیا و بیاور نویدها
ای بسته به دستِ تو دل پیر و جوانها
ای آنکه فرا رفتهای از شرح و بیانها
یکی از همین روزها، ناگهان
تو میآیی از نور، از آسمان
هجده بهار رفت زمین شرمسار توست
آری زمین که هستی او وامدار توست
