جز تو ای کشتۀ بیسر که سراپا همه جانی
کیست کز دادن جانی بخرد جان جهانی
ای که به عشقت اسیر، خیلِ بنیآدماند!
سوختگان غمت، با غم دل خُرّماند
با یک تبسم به قناریها زبان دادی
بالی برای پر زدن تا بیکران دادی
حمد سزاوارِ آن خدای توانا
کآمده حمدش ورای مُدرِک دانا
ای بسته به دستِ تو دل پیر و جوانها
ای آنکه فرا رفتهای از شرح و بیانها
بیتاب دوست بودی و پروا نداشتی
در دل به غیر دوست تمنا نداشتی
قامتت را چو قضا بهر شهادت آراست
با قضا گفت مشیت که: قیامت برخاست...
زندهٔ جاوید کیست؟ کشتهٔ شمشیر دوست
کآب حیات قلوب در دم شمشیر اوست