روزی که عطش به جان گلها افتاد
از جوش و خروش خویش، دریا افتاد
تو با آن خستهحالی برنگشتی
دگر از آن حوالی برنگشتی
کمر بر استقامت بسته زینب
که یکدم هم ز پا ننشسته زینب
دریا بدون ماه تلاطم نمیکند
تا نور توست، راه کسی گم نمیکند
پیشانیات
از میان دیوار میدرخشد
نوای کاروانت را شنیدم
دوباره سوی تو با سر دویدم
به گونۀ ماه
نامت زبانزد آسمانها بود
بیاور با خودت نور خدا را
تجلیهای مصباح الهدی را
