هر دل که سوز عشق تکانش نمیدهد
حق در حریم قرب، مکانش نمیدهد
مردم دهند نسبت رویت بر آفتاب
اما ز بخت خود نکند باور آفتاب
وقتی نمازها همه حول نگاه توست
شاید که کعبه هم نگران سپاه توست
دلتنگی همیشۀ بابا علی علی!
سردارِ لشکر من تنها علی علی!
پیغمبرانه بود ظهوری که داشتی
خورشید بود جلوۀ طوری که داشتی
شد وقت آنكه از تپش افتند كائنات
خورشید ایستاد كه «قد قامتِ الصّلاة»
از نسل حیدری و دلاورتر از تو نیست
یعنی پس از علی، علیاکبرتر از تو نیست
غرقِ حماسه است طلوعِ پگاه تو
خورشید میدمد ز تماشای ماه تو
خورشید بود و جانب مغرب روانه شد
چون قطره بود و غرق شد و بیکرانه شد