غزل | شعر هیأت

بیا باران شو و جاری شو و بردار سدها را
به پیکارِ «نخواهد شد» بیاور «می‌شود»ها را

محمدکاظم کاظمی

شمشیر و جغرافیا

غزل

آنجا كه حرف توست دگر حرف من كجاست؟
در وصل جای صحبت از خویشتن كجاست؟

علی‌اکبر لطیفیان

داریم با حسین حسین پیر می‌شویم

غزل

لحظه‌اى در خود فنا شو تا بقا پيدا كنى
از منيّت‌ها جدا شو تا منا پيدا كنى

ژولیده نیشابوری

ای قلب‌ها بسوزید

غزل

روایتی نو بخوان دوباره صدای مانای روزگاران
بخوان و طوفان به‌پا کن آری به لهجۀ باد و لحن باران

سیدمحمدجواد شرافت

غزل

حُسنِ یوسف رفتی اما یاسمن برگشته‌ای!
سرو سبزم از چه رو خونین کفن برگشته‌ای؟

طیبه عباسی‌

غزل

شاید او یوسف ذریۀ طاها می‌شد
روشنی‌بخشِ دل و دیدۀ بابا می‌شد

رضا خورشیدی‌فرد

غزل

سینه‌ها با سوختن، ارزنده‌تر خواهند شد
شمع‌ها در عمق شب، تابنده‌تر خواهند شد

محمدحسین ملکیان

غزل

خطبۀ خون تو آغاز نمازی دگر است
جسم گلگون تو آیینۀ رازی دگر است

سیدحسن حسینی

هم‌صدا با حلق اسماعیل

غزل

آنان که حلق تشنه به خنجر سپرده‌اند
آب حیات از لب شمشیر خورده‌اند

سیدحسن حسینی

هم‌صدا با حلق اسماعیل

غزل

این طرفه‌مردانی که خصم خوف و خواب‌اند
بر حلق ظلمت خنجر تیز شهاب‌اند

سیدحسن حسینی

هم‌صدا با حلق اسماعیل

غزل

ما را به حال خود بگذارید و بگذرید
از خیل رفتگان بشمارید و بگذرید

قیصر امین‌پور

آینه‌های ناگهان

غزل

این حنجره این باغ صدا را نفروشید
این پنجره این خاطره‌ها را نفروشید

قیصر امین‌پور

دستور زبان عشق

غزل