غزل | شعر هیأت

بهار پنجرۀ رؤیت خداوند است
بهار فصل صمیمیت خداوند است

سعید بیابانکی

غزل

به قرآنی که داری در میان سینه‌ات سوگند
که هرگز از تو و از خاندانت دل نخواهم کند

اعظم سعادتمند

باران پس از برف

غزل

نه لاله بوی خوش مستی از سبوی تو دارد،
هزار کاسه از این باغ رو به سوی تو دارد

مجتبی مهدوی سعیدی

آینه گردانی

غزل

در کوچه‌های نگاهت، ای کاش می‌شد قدم زد
در شرح قرآن چشمت، آیه به آیه قلم زد

سیدعلیرضا شفیعی

آینه گردانی

غزل

رو به زیبایی او چشم تماشاست بلند
سمت بخشندگی‌اش دست تمناست بلند

محمد غفاری

آستانه

غزل

بُرونِ در بنه این‌جا هوای دنیا را
درآ به محفل و برگیر زاد عقبا را

محمدعلی صاعد اصفهانی

چشمه جود

غزل

کجاست زنده‌دلی، کاملی، مسیح‌دمی
که فیض صحبتش از دل بَرَد غبارِ غمی

محیط قمی

دیوان محیط قمی

غزل

جلوۀ روی تو در آینه تا پیدا شد
عشق، بی‌حُسن تو در خاطره، ناپیدا شد

غلامرضا شکوهی

سرمه در چشم غزل

غزل

شنیدن خبر مرگ باغ دشوار است
ز باغ لاله خبرهای داغ بسیار است

قیصر امین‌پور

آینه‌های ناگهان

غزل

بفرمایید فروردین شود اسفندهای ما
نه بر لب، بلکه در دل گل کند لبخندهای ما

قیصر امین‌پور

دستور زبان عشق

غزل

سالی گذشت، باز نیامد وَ عید شد
گیسوی مادر از غم بابا سپید شد

مریم سقلاطونی

شهادت‌نامه

غزل

آدم در این کرانه دلش جای دیگری‌ست
این خاک، کربلای معلای دیگری‌ست

سیدمحمدجواد شرافت

شهادت‌نامه

غزل