غزل | شعر هیأت

بی‌سایه مرا آن نور، با خویش کجا می‌برد
بی‌پرسش و بی‌پاسخ، می‌رفت و مرا می‌برد

محمدعلی بهمنی

شهادت‌نامه

غزل

آن‌قدر نقش لالۀ پرپر کشیدی
تا آن‌که آخر، عشق را در بر کشیدی

سیدمحمد بابامیری

قاصدک‌های سوخته

غزل

ای از غم تو بر جگر سنگ شراره
وی در همۀ عمر ستم دیده هماره

غلامرضا سازگار

نخل میثم (جلد۳)

غزل

تا حضور تو، دلِ خسته مسافر شده است
توشه برداشته از گریه و زائر شده است

محمود شریفی (کمیل کاشانی)

غزل

ای که وجود پاک تو آیینۀ زهراست
هر جا تو باشی اسم بابایت علی آن‌جاست

حسین صیامی

غزل

زینب صُغراست او؟ یا مادر کلثوم بوده؟
یا خطوط درهم تاریخ نامفهوم بوده؟

مهدی جهاندار

بانوان آسمانی

غزل

آورده است بوی تو را کاروان به شام
پیچیده عطر واعطشای تو در مشام

عزیز مهدی

دلم دهلی است

غزل

آرامشی به وسعت صحراست مادرم‌
اصلاً گمان کنم خودِ دریاست مادرم‌

مهدی جهاندار

رصد صبح

غزل

تو کیستی که ز دستت بهار می‌ریزد
بهار در قدمت برگ و بار می‌ریزد

غلامرضا شکوهی

یک ساغر نگاه

غزل

ببین باید چه دریایی از ایمان و یقین باشی،
که همراه امیری، چون امیرالمؤمنین باشی

قاسم صرافان

غزل

دست من یک لحظه هم از مرقدت کوتاه نیست
هرکسی راهش بیفتد سمت تو گمراه نیست

حسین طاهری

سررسید

غزل

بر اسب بنشین که گردِ راهت قرق کند باز جاده‌ها را
که با نگاهی به‌هم بریزی سواره‌ها را پیاده‌ها…

سیدمحمدمهدی شفیعی

مرز ما عشق است

غزل