ای دلنگران که چشمهایت بر در...
شرمنده که امروز به یادت کمتر...
تو کیستی که ز دستت بهار میریزد
بهار در قدمت برگ و بار میریزد
گاهگاهی به نگاهی دل ما را دریاب
جان به لب آمده از درد، خدا را، دریاب
در کربلا شد آنچه شد و کس گمان نداشت
هرگز فلک به یاد، چنین داستان نداشت
با دشمن خویشیم شب و روز به جنگ
او با دم تیغ آمده، ما با دل تنگ
برخیز که راه رفته را برگردیم
با عشق به آغوش خدا برگردیم
