ای کاش تو را به دشت غربت نکُشند
لبتشنه، پس از دعوت و بیعت نکشند
آن گوشه نگاه کوچکی روییدهست
بر خاک پگاه کوچکی روییدهست
از هالۀ انتظار، خواهد آمد
بر خورشیدی سوار خواهد آمد
بیتابتر از جانِ پریشان در تب
بیخوابتر از گردش هذیان بر لب
تن خاكی چه تصور ز دل و جان دارد؟
مگر این راه پر از حادثه پایان دارد؟
هرچند نفس نمانده تا برگردیم
با این دل منتظر، کجا برگردیم؟
آن شب میان هالهای از ابر و دود رفت
روشنترین ستارهٔ صبح وجود رفت
گهگاه تنفسی به اوقات بده
رنگی به همین آینهٔ مات بده