جز تو ای کشتۀ بیسر که سراپا همه جانی
کیست کز دادن جانی بخرد جان جهانی
غریبِ در وطن، میسوخت آن شب
درون خویشتن، میسوخت آن شب
ای که به عشقت اسیر، خیلِ بنیآدماند!
سوختگان غمت، با غم دل خُرّماند
تا گلو گریه کند، بُغض فراهم شده است
چشمها بس که مُطَهَّر شده، زمزم شده است
حمد سزاوارِ آن خدای توانا
کآمده حمدش ورای مُدرِک دانا
ای آنکه غمت وقف دلِ یاران شد
بر سینه نشست و از وفاداران شد
قامتت را چو قضا بهر شهادت آراست
با قضا گفت مشیت که: قیامت برخاست...
زندهٔ جاوید کیست؟ کشتهٔ شمشیر دوست
کآب حیات قلوب در دم شمشیر اوست
