خوشا آنان که چرخیدند در خون
خدا را ناگهان دیدند در خون
خدا در شورِ بزمش، از عسل پر کرد جامت را
که شیرینتر کند در لحظههای تشنه کامت را
دل و جانم فدای حضرت دوست
نی، فدای گدای حضرت دوست
ماییم ز قید هر دو عالم رَسته
جز عشق تو بر جمله درِ دل بسته
بهنام او که دل را چارهساز است
به تسبیحش زمین، مُهر نماز است
