میرود بر لبۀ تیغ قدم بردارد
درد را یکتنه از دوش حرم بردارد
رود از جناب دریا فرمان گرفته است
یعنی دوباره راه بیابان گرفته است
غزل عشق و آتش و خون بود که تو را شعر نینوا میکرد
و قلم در غروب دلتنگی، شرح خونین ماجرا میکرد
رُخش چه صبح ملیحی، لبش چه آب حیاتی
علی اکبر لیلاست بَه چه شاخه نباتی
