از هالۀ انتظار، خواهد آمد
بر خورشیدی سوار خواهد آمد
ز اشک، دامن من رشک آسمان بودهست
پر از ستاره چو دامان کهکشان بودهست
صبحی گره از زمانه وا خواهد شد
راز شب تار، برملا خواهد شد
بیتابتر از جانِ پریشان در تب
بیخوابتر از گردش هذیان بر لب
شهر آینهدار میشود با یک گل
پروانهتبار میشود با یک گل
هرچند نفس نمانده تا برگردیم
با این دل منتظر، کجا برگردیم؟
عهدیست که بستهایم، برمیخیزیم
با آنکه شکستهایم، برمیخیزیم
همین است ابتدای سبز اوقاتی که میگویند
و سرشار گل است آن ارتفاعاتی که میگویند