چون غنچۀ گل، به خویش پیچید، علی
دامن ز سرای خاک، برچید علی
با کعبه وداع آخرین بود و حسین
چون اهل حرم، کعبه غمین بود و حسین
ما بهر ولای تو خریدیم بلا را
یک لحظه کشیدیم به آتش یمِ «لا» را
کوفه میدان نبرد و سرِ نی سنگر توست
علمِ نصرِ خدا تا صف محشر، سر توست
رود از جناب دریا فرمان گرفته است
یعنی دوباره راه بیابان گرفته است
بر دامن او، گردِ مدارا ننشست
سقّا، نفسی ز کار خود وا ننشست
