غزل | شعر هیأت

زنی شبیه خودش عاشق، زنی شبیه خودش مادر
سپرده بر صف آیینه دوباره آینه‌ای دیگر

نغمه مستشارنظامی

۱۴۲۰ سال پس از تو

غزل

هنوز ماتم زن‌های خون‌جگر شده را
هنوز داغ پدرهای بی‌پسر شده را

محمدمهدی سیار

حق‌السکوت

غزل

چگونه می‌شود از خود برید؟ آدم‌ها!
میان آینه خود را ندید، آدم‌ها!

عباس شاه‌زیدی

به کسی دل باخته‌ام

غزل

زهرا گذشت و خاطره‌‏هایش هنوز هست
در مسجد مدینه، صدایش هنوز هست

محمدجواد غفورزاده

یاس یاسین

غزل

ماه غریب جادّه‌ها، همسفر نداشت
شب در نگاه ماه، امید سحر نداشت

ساراسادات باختر

مشکوة

غزل

شبی که آینه‌ام را به دستِ خاک سپردم
هزار بار شکستم، هزار مرتبه مردم

سیدمحمدجواد شرافت

غزل

آهای باد سحر! باغ سیب شعله‌ور است
برس به داد دل مادری که پشت در است

عطیه‌سادات حجتی

غزل

کنار فضّه صمیمانه کار می‌کردی
به کار کردن خود افتخار می‌کردی

عاطفه جوشقانیان

غزل

هزار سال گذشت و هزار بار دگر،
تو ایستاده‌ای آن‌جا در آستانۀ در!

محمدجواد شاهمرادی

لیالی مجنون

غزل

چه آشناست صدایی که رنگ غربت داشت
و دفتر لب او از پدر روایت داشت

جعفر عباسی

غزل

می‌رود از آن سَرِ دنیا خبر می‌آورد
شعر در وصف تو باشد بال در می‌آورد

مجتبی حاذق

غزل

عطر تن پیمبر از این خانه می‌رود
بال ملک معطر از این خانه می‌رود

مهدی مردانی

پایین پای ابیات

غزل