شکوهمند شهیدی که از نماز بگوید
به مُهر سجدۀ خونین هزار راز بگوید
حماسه بی زن و زن بی حماسه بی‌معناست
که مرد بی مدد عشق در جهان تنهاست
مدینه آن‌چه که می‌پرسم از تو، راست بگو
کجاست تربت زهرا؟ بگو کجاست؟ بگو
قحطی عشق آمده باران بیاورید
باران برای اهل بیابان بیاورید
شب را خدا ز شرم نگاه تو آفرید
خورشید را ز شعلۀ آه تو آفرید
این سخن کم نیست دنیا صبحگاهی بیش نیست
شهر پرآشوبِ امکان، کوچه‌راهی بیش نیست
چو موج از سفر ماهتاب می‌آید
از آب و آینه و آفتاب می‌آید
ای آسمان به راز و نیازت نیازمند
آه ای زمین به سوز و گدازت نیازمند
پر گنج‌تر ز گوشهٔ ویرانه‌ایم ما
پر ارج‌تر ز کنج پریخانه‌ایم ما
هستی ما چو پلک وا می‌کرد
به حضور تو التجا می‌کرد
نداریم از سر خجلت، زبان عذرخواهی را
کدامین توبه خواهد برد از ما روسیاهی را
در جام دیده اشک عزا موج می‌زند
در صحن سینه شور و نوا موج می‌زند
کو آن که طی کند شب عرفانی تو را
شاعر شود حقیقت نورانی تو را
