با یک تبسم به قناریها زبان دادی
بالی برای پر زدن تا بیکران دادی
از هالۀ انتظار، خواهد آمد
بر خورشیدی سوار خواهد آمد
ای بسته به دستِ تو دل پیر و جوانها
ای آنکه فرا رفتهای از شرح و بیانها
ای در تو عیانها ونهانها همه هیچ
پندار یقینها و گمانها همه هیچ
هرچند نفس نمانده تا برگردیم
با این دل منتظر، کجا برگردیم؟
مجنون تو کوه را ز صحرا نشناخت
دیوانۀ عشق تو سر از پا نشناخت
ای آنکه دوای دردمندان دانی
راز دل زار مستمندان دانی
ای سرّ تو در سینۀ هر محرم راز
پیوسته درِ رحمت تو بر همه باز
بازآ بازآ هر آنچه هستی بازآ
گر کافر و گبر و بتپرستی بازآ
