هر زمانی که شهیدی به وطن میآید
گل پرپر شده در خاطر من میآید
قندیل و شمعدان و چراغان
آیینه و بلور و کبوتر
عالمى سوخته از آتش آهِ من و توست
این در سوخته تا حشر گواهِ من و توست
کوه آهسته گام برمیداشت
پیکر آفتاب بر دوشش
جاده ماندهست و من و اين سر باقى مانده
رمقی نيست در اين پيکر باقى مانده