ای کاش تو را به دشت غربت نکُشند
لبتشنه، پس از دعوت و بیعت نکشند
آن گوشه نگاه کوچکی روییدهست
بر خاک پگاه کوچکی روییدهست
مرا از حلقۀ غمها رها کن
مرا از بند ماتمها رها کن
بیتابتر از جانِ پریشان در تب
بیخوابتر از گردش هذیان بر لب
همیشه خاک پای همسفرهاست
سرش بر شانۀ خونینجگرهاست
مرا بنویس باران، تا ببارم
یکی از داغداران... تا ببارم
زیر بار کینه پرپر شد ولی نفرین نکرد
در قفس ماند و کبوتر شد ولی نفرین نکرد
نه پاره پاره پاره پیکرت را
نه حتّی مشتی از خاکسترت را
مست از غم توام غم تو فرق میکند
محو توام که عالم تو فرق میکند
گهگاه تنفسی به اوقات بده
رنگی به همین آینهٔ مات بده
