روز، روز نیزه و شمشیر بود
ظهر داغ خون و تیغ و تیر بود
ای کاش تو را به دشت غربت نکُشند
لبتشنه، پس از دعوت و بیعت نکشند
آن گوشه نگاه کوچکی روییدهست
بر خاک پگاه کوچکی روییدهست
بیتابتر از جانِ پریشان در تب
بیخوابتر از گردش هذیان بر لب
تو همچون غنچههای چیده بودی
که در پرپر شدن خندیده بودی
گهگاه تنفسی به اوقات بده
رنگی به همین آینهٔ مات بده