آن روز با لبخند تا خورشید رفتی
امروز با لبخند برگشتی برادر
سر و پای برهنه میبرند آن پیر عاشق را
که بر دوشش نهاده پرچم سوگ شقایق را
چون کوفه که چهرهای پر از غم دارد
این سینه، دلی شکسته را کم دارد
یک کوه رشید دادهام ای مردم!
یک باغ امید دادهام ای مردم!
گفتم سر آن شانه گذارم سر خود را
پنهان کنم از چشم تو چشم تر خود را
خوش باد دوباره یادی از جنگ شدهست
دریاچۀ خاطرات خونرنگ شدهست
پرنده کوچ نکردهست زیر باران است
اگرچه سنگ ببارد وگرچه طوفان است
در مطلع شعر تو نچرخانده زبان را
لطف تو گرفت از من بیچاره امان را
چون آينه، چشم خود گشودن بد نيست
گرد از دل بيچاره زدودن بد نيست
