رود از جناب دریا فرمان گرفته است
یعنی دوباره راه بیابان گرفته است
قرآن که کلام وحده الا هوست
آرامش جان، شفای دلها، در اوست
خودش را وارث أرض مقدس خوانده، این قابیل
جهان وارونه شد؛ اینبار با سنگ آمده هابیل
ای صبر تو چون كوه در انبوهی از اندوه
طوفانِ برآشفتهٔ آرام وزیده
وقت است که از چهرۀ خود پرده گشایی
«تا با تو بگویم غم شبهای جدایی»
