غزل | شعر هیأت

این گلِ تر ز چه باغی‌ست که لب خشکیده‌ست؟
نو شکفته‌ست و به هر غنچه لبش خندیده‌ست

علی انسانی

دل سنگ آب شد

غزل

هرکه می‌داند بگوید، من نمی‌دانم چه شد
مست بودم مست، پیراهن نمی‌دانم چه شد

سیدحمیدرضا برقعی

یحیی

غزل

این چندمین نامه‌ست بابا می‌نویسم؟
هر چند یادت نیست امّا می‌نویسم

خدیجه پنجی

قاصدک‌های سوخته

غزل

با سر رسیده‌ای! بگو از پیکری كه نیست
از مصحف ورق‌ورق و پرپری كه نیست

یوسف رحیمی

حُسن یوسف

غزل

چرا چو خاک چنین صاف و ساده باید مرد؟
و مثل سایه به خاک اوفتاده باید مرد؟

محمدعلی مجاهدی

ایستاده باید مرد

غزل

این‌ چه‌ خروشی‌ست‌؟ این‌ چه‌ معمّاست‌؟
در صدف‌ دل،‌ محشر عظماست‌

عبدالرحیم سعیدی‌راد

ساعت به وقت دلتنگی

غزل

روز و شب در دل دریایى خود غم داریم
اشک، ارثى‌ست که از حضرت آدم داریم

محمد میرزایی‌بازرگانی

مرثیه با شکوه

غزل

برپا شده‌ست در دل من خیمهٔ غمی
جانم! چه نوحه و چه عزا و چه ماتمی!

سعید بیابانکی

یلدا

غزل

شانه‌های زخمی‌اش را هیچ‌كس باور نداشت
بار غربت را كسی از روی دوشش برنداشت

یوسف رحیمی

حُسن یوسف

غزل

از جوار عرش سرزد آفتاب دیگری
وا شد از ابوا به روی خلق، باب دیگری...

عباس شاه‌زیدی

این شعر مرا کشت

غزل

هرچند در پایان حج آخرین است
«من کنتُ مولا...» ابتدای قصه این است

محمد غفاری

غزل

حق می‌شود انکار و من انگار نه انگار
منصور سرِ دار و من انگار نه انگار

امیر سیاه‌پوش

غزل