غزل | شعر هیأت

آتش چقدر رنگ پریده‌ست در تنور
امشب مگر سپیده دمیده‌ست در تنور؟

محمدعلی مجاهدی

ایستاده باید مرد

غزل

خراب جرعه‌ای از تشنگی سبوی من است
که بی‌قرارِ شبیهت شدن گلوی من است

حسین عباس‌پور

حداقل

غزل

سر زد ز شرق معركه، آن تیغ گرم‌ْسیر
عشق غیور بود و برآمد به نفی غیر

محمدسعید میرزایی

دیروز می‌شوم که بیایی

غزل

در آن میان چو خطبهٔ حضرت، تمام شد
وقت جوابِ هم‌سفران بر امام شد

مهدی خطاط

جرس فریاد می‌دارد

غزل

ما را دلی‌ست چون تن لرزان بیدها
ای سرو قد! بیا و بیاور نویدها

افشین علا

آخرین غزل

غزل

افتاده بود در دل صحرا برادرش
مانند کوه، یکه و تنها، برادرش

احمد حسین‌پور علوی

سیر و سلوک در آسمان

غزل

ای بسته به دستِ تو دل پیر و جوان‌ها
ای آن‌که فرا رفته‌ای از شرح و بیان‌ها

محمدرضا سلیمی

خون تو پایان نداشت

غزل

گفتم سر آن شانه گذارم سر خود را
پنهان کنم از چشم تو چشم تر خود را

مهدی مردانی

بوسه بر غبار

غزل

غزل عشق و آتش و خون بود که تو را شعر نینوا می‌کرد
و قلم در غروب دلتنگی، شرح خونین ماجرا می‌کرد

ساراسادات باختر

مجنون

غزل

پس سرخ شد عمامۀ آن سیّد جلیل
تیغ آن چنان زدند که لرزید جبرئیل

محمدسعید میرزایی

دیروز می‌شوم که بیایی

غزل

ای تیغ عشق! از سر ما دست برمدار
دردسر است سر که نیفتد به پای یار

محمدمهدی سیار

غزل

آرامش موّاج دریا چشم‌هایش
دور از تعلق‌های دنیا چشم‌هایش

فاطمه زاهد‌مقدم

غزل