ای غم، تو که هستی؟ از کجا میآیی؟
هر دم به هوای دل ما میآیی
همنوا بود با چکاچک من
غرّش آسمان و هوهوی باد
او آفتاب روشن و صادق بود
گِردش پر از ستارۀ عاشق بود
عشق تو در تمامی عالم زبانزد است
بیعشق، حال و روز زمین و زمان بد است
خاکریز شیعه و سنی در این میدان یکیست
خیمهگاه تفرقه با خانهٔ شیطان یکیست
حقیقت مثل خورشید است در یک صبح بارانی
نمیماند به پشت ابرهای تیره زندانی
تا به کی از سخن عشق گریزان باشم؟
از تو ننویسم و هربار پشیمان باشم؟
سلمان کیستید؟ مسلمان کیستید؟
با این نگاه، شیعهٔ چشمان کیستید؟
از نو شکفت نرگس چشمانتظاریام
گل کرد خارخار شب بیقراریام
