همین که بهتری الحمدلله
جدا از بستری، الحمدلله
دل جام بلی ز روی میل از تو گرفت
تأثیر، ستارهٔ سهیل از تو گرفت
جبریل گل تبسّم آورد از عرش
راهی غدیر شد خُم آورد از عرش
سرباز نه، این برادران سردارند
پس این شهدا هنوز لشکر دارند
«اَلا یا اَیها السّاقی اَدِر کأسا و ناوِلها»
که درد عشق را هرگز نمیفهمند عاقلها
آهسته میآید صدا: انگشترم آنجاست!
این هم کمی از چفیهام... بال و پرم آنجاست
دل در صدف مهر علی، دل باشد
جانها به ولایش متمایل باشد
دلم میخواست عطر یاس باشم
کنار قاسم و عباس باشم
تنها نه خلیل را مدد کرد بسی
شد همنفس مسیح در هر نفسی
منظومهٔ دهر، نامرتب شده بود
هم روز رسیده بود هم شب شده بود
خانههای آن کسانی میخورد در، بیشتر
که به سائل میدهند از هرچه بهتر بیشتر
برخاست، که عزم و استواری این است
بنشست، که صبر و بردباری این است
از دید ما هر چند مشتی استخوان هستید
خونید و در رگهای این دنیا روان هستید
علی که بی گل رویش، جهان قوام نداشت
بدون پرتو او، روشنی دوام نداشت
