پس تو هم مثل همسرت بودی؟!
دستبسته، شکسته، زندهبهگور
عالم همه مبتدا، خبر کرببلاست
انسان، قفس است و بال و پر کرببلاست
نوزده سال مثل برق گذشت
نوزده سال از نیامدنت
بیا که آینۀ روزگار زنگاریست
بیا که زخمِزبانهای دوستان، کاریست
یک پنجره، گلدانِ فراموش شده
یک خاطره، انسانِ فراموش شده
شعری به رسم هدیه... سلامی به رسم یاد
روز تولد تو سپردم به دست باد
میان خاک سر از آسمان در آوردیم
چقدر قمری بیآشیان در آوردیم
این سواران کیستند انگار سر میآورند
از بیابانِ بلا، گویا خبر میآورند
باز این چه شورش است، مگر محشر آمده
خورشید سر برهنه به صحرا در آمده
