سر و پای برهنه میبرند آن پیر عاشق را
که بر دوشش نهاده پرچم سوگ شقایق را
سنگها آینهها نام تو را میخوانند
اهل دل، اهل صفا، نام تو را میخوانند...
هنوز ماتم زنهای خونجگر شده را
هنوز داغ پدرهای بیپسر شده را
در مطلع شعر تو نچرخانده زبان را
لطف تو گرفت از من بیچاره امان را
زمین از برگ، برگ از باد، باد از رود، رود از ماه
روایت کردهاند اردیبهشتی میرسد از راه
اهل دل را شد نصیب از لطف جانان، اعتکاف
فیض حق باشد برای هر مسلمان، اعتکاف
ما را نمانده است دگر وقت گفتگو
تا درد خویش با تو بگوییم موبهمو
باز گویا هوای دل ابریست
باز درهای آسمان باز است
