صبح سپید سر زد و خورشید خاورش
گیتی سیاه‌جامه فرو ریخت از برش
ماه محرم آمده باید دگر شوم
باید به خود بیایم و زیر و زبر شوم
می‌آیم از رهی که خطرها در او گم است
از هفت‌منزلی که سفرها در او گم است
می‌گریم از غمی که فزون‌تر ز عالَم است
گر نعره برکشم ز گلوی فلک، کم است
دلی كه خانۀ مولا شود حرم گردد
كز احترام علی كعبه محترم گردد
مسافرم من و گم کرده کوکب اقبال
نه شوق بدرقه دارم، نه شور استقبال
حسین، کشتهٔ دیروز و رهبر روز است
قیام اوست که پیوسته نهضت‌آموز است
