کجاست جای تو در جملۀ زمان که هنوز...
که پیشازاین؟ که هماکنون؟ که بعدازآن؟ که هنوز؟
سجادۀ سبز من چمنزاران است
اشکم به زلالی همین باران است
آن روز با لبخند تا خورشید رفتی
امروز با لبخند برگشتی برادر
آورده است بوی تو را کاروان به شام
پیچیده عطر واعطشای تو در مشام
در این سحر که سحرهای دیگری دارد
دل من از تو خبرهای دیگری دارد
بر روی نیزه ماه درخشان برای چه؟
افتاده کنج صومعه قرآن برای چه؟
گفتم سر آن شانه گذارم سر خود را
پنهان کنم از چشم تو چشم تر خود را
پرنده کوچ نکردهست زیر باران است
اگرچه سنگ ببارد وگرچه طوفان است
