پس از چندین و چندین سال آمد پیکرش تازه
نگاهش از طراوت خیستر، بال و پرش تازه
حرمت خاک بهشت است، تماشا دارد
جلوۀ روشنی از عالم بالا دارد
بد نیست که از سکوت تنپوش کنی
غوغای زمانه را فراموش کنی
عطر بهار از جانب دالان میآید
دارد صدای خنده از گلدان میآید
عالم همه مبتدا، خبر کرببلاست
انسان، قفس است و بال و پر کرببلاست
زینب صُغراست او؟ یا مادر کلثوم بوده؟
یا خطوط درهم تاریخ نامفهوم بوده؟
یک پنجره، گلدانِ فراموش شده
یک خاطره، انسانِ فراموش شده
نرگس، روایتیست ز عطر بهار تو
مریم، گلیست حاکی از ایل و تبار تو
به دریا رسیدم پس از جستجوها
به دریای پهناور آرزوها
نه از لباس کهنهات نه از سرت شناختم
تو را به بوی آشنای مادرت شناختم