ای ساقی سرمست ز پا افتاده
دنبال لبت آب بقا افتاده
آنجا که دلتنگی برای شهر بیمعناست
جایی شبیه آستان گنبد خضراست
سنگها آینهها نام تو را میخوانند
اهل دل، اهل صفا، نام تو را میخوانند...
بیمار کربلا، به تن از تب، توان نداشت
تاب تن از کجا، که توان بر فغان نداشت
اهل دل را شد نصیب از لطف جانان، اعتکاف
فیض حق باشد برای هر مسلمان، اعتکاف
ای دل به مهر داده به حق! دل، سرای تو
وی جان به عدل کرده فدا! جان، فدای تو
اين ماه، ماهِ ماتم سبط پيمبر است؟
يا ماه سربلندى فرزند حيدر است؟
باز گویا هوای دل ابریست
باز درهای آسمان باز است
