قلم به دست و عمامه بر سر، عبای غربت به بر کشیدی
به سجده رفتی و گریه کردی و انتظار سحر کشیدی
نام گرامیاش اگر عبدالعظیم بود
عبد خدای بود و مقامش عظیم بود
پس تو هم مثل همسرت بودی؟!
دستبسته، شکسته، زندهبهگور
ای حریمت رشک جنّات النّعیم
خطّ تو خطّ صراطالمستقیم
ای آفتاب فاطمه، در شهر ری مقیم
ری طور اهل دل، تو در آن موسی کلیم
از بلبلان هماره پیام تو را شنید
گل، جامه چاک کرد، چو نام تو را شنید
«اَلا یا اَیها السّاقی اَدِر کأسا و ناوِلها»
که درد عشق را هرگز نمیفهمند عاقلها
آهسته میآید صدا: انگشترم آنجاست!
این هم کمی از چفیهام... بال و پرم آنجاست
رود از جناب دریا فرمان گرفته است
یعنی دوباره راه بیابان گرفته است
دلم میخواست عطر یاس باشم
کنار قاسم و عباس باشم
صبح صادق که میدمد دل من
سرخوش از بادۀ حضور شود
از بوستان فاطمه، عطر و شمیم داشت
با دوستان فاطمه، لطف عمیم داشت
کسی که راه به باغ تو چون نسیم گرفتهست
صراط را ز همین راه مستقیم گرفتهست
از دید ما هر چند مشتی استخوان هستید
خونید و در رگهای این دنیا روان هستید