غزل | شعر هیأت

قامتت را چو قضا بهر شهادت آراست
با قضا گفت مشیت که: قیامت برخاست...

فؤاد کرمانی

شمع جمع

غزل

اگرچه داد به راهِ خدای خود سر را
شکست حنجر او خنجر ستمگر را

جواد محقق

کرامت سرخ

غزل

نازم آن زنده شهیدی که برِ داور خویش
سازد از خونِ گلو تاج و نهد بر سر خویش

سیدمحمدعلی ریاضی‌یزدی

بهای وصل

غزل

می‌آید از سمتِ غربت، اسبی که تنهای تنهاست
تصویرِ مردی که رفته‌ست، در چشم‌هایش هویداست

محمدعلی مجاهدی

ایستاده باید مرد

غزل

دقیقه‌های پر از التهاب دفتر بود
و شاعری که در اندوه خود شناور بود

رضا خورشیدی‌فرد

مرثیه با شکوه

غزل

نشسته سایه‌ای از آفتاب بر رویش
به روی شانهٔ طوفان رهاست گیسویش

فاضل نظری

آن‌ها

غزل

به خون غلتید جانی تشنه تا جانان ما باشد
که داغش تا قیامت آتشی در جان ما باشد

علی‌محمد مؤدب

خون تو پایان نداشت

غزل

یکی ز خیل شهیدان گوشهٔ چمنش
سلام ما برساند به صبح پیرهنش

علیرضا قزوه

صبح بنارس

غزل

دنیا شنید آه نیستانی تو را
بر نیزه دید آینه‌گردانی تو را

سیدمحمدجواد شرافت

خاک باران خورده

غزل

ای همه خلق جهان، شاهد یکتایی تو
دل ما، بیتِ الهی ز دل‌آرایی تو

غلامرضا سازگار

نخل میثم (جلد۲)

غزل

کسی که جان عزیزش، عزیز،‌ پیشِ خداست
به جان هرچه عزیز است، سیدالشهداست

محمدجواد محبت

از سنگ ناله خیزد

غزل

حسین، کشتهٔ دیروز و رهبر روز است
قیام اوست که پیوسته نهضت‌آموز است

حبیب چایچیان

خون تو پایان نداشت

غزل