غزل | شعر هیأت

ای امیر مُلک شأن و شوکت و عزم و شهامت
تا قیامت همّت مردانه خیزد از قیامت

پیروی شیرازی

از سنگ ناله خیزد

غزل

مرد آزاده حسین‌ است که بود این هدفش
که شود کشته ولی زنده بماند شرفش

خوشدل تهرانی

از سنگ ناله خیزد

غزل

زندهٔ جاوید کیست؟ کشتهٔ شمشیر دوست
کآب حیات قلوب در دم شمشیر اوست

فؤاد کرمانی

شمع جمع

غزل

الهی بهر قربانی به درگاهت سر آوردم
نه تنها سر، برایت بلکه از سر بهتر آوردم

ژولیده نیشابوری

خون تو پایان نداشت

غزل

شبی که صبح شهادت در انتظار تو بود
جهان، مسخّر روح بزرگوار تو بود

ذبیح‌الله صاحبکار

جرس فریاد می‌دارد

غزل

گفت: ای گروه! هر که ندارد هوای ما
سر گیرد و برون رود از کربلای ما...

نیّر تبریزی

محتشم‌نامه

غزل

لب‌تشنه‌ای و یادِ لب خشک اصغری
آن داغ دیگری‌ست و این داغ دیگری

محمدحسین ملکیان

جمع مُکسّر

غزل

به میدان می‌برم از شوق سربازی، سر خود را
تو هم آماده کن ای عشق! کم‌کم خنجر خود را

کریم رجب‌زاده

همه آینه‌ها

غزل

از اسب فرود آی و ببین دختر خود را
بنشان روی دامن، گلِ نیلوفر خود را

محمدجواد غفورزاده

این حسین کیست؟ (جلد۳)

غزل

شب، شبِ اشک و تماشاست اگر بگذارند
لحظه‌ها با تو چه زیباست اگر بگذارند

سیدمحمدرضا شرافت

مرثیه با شکوه

غزل

گشود جانب دریا، نگاهِ شعله‌ورش را
همان نگاه که می‌سوخت از درون، جگرش را

عباس شاه‌زیدی

به کسی دل باخته‌ام

غزل

وعده‌ای داده‌ای و راهی دریا شده‌ای
خوش به حال لب اصغر كه تو سقّا شده‌اى

علی‌اکبر لطیفیان

سه نقطه

غزل