غزل | شعر هیأت

اشکی بوَد مرا که به دنیا نمی‌دهم
این است گوهری که به دریا نمی‌دهم

سیدرضا مؤید

جلوه‌های رسالت

غزل

شبی که مطلع مهر از، طلوع زینب بود
فروغ روز نشسته، به دامن شب بود

مشفق کاشانی

آینۀ صبر

غزل

سوخت آن‌سان که ندیدند تنش را حتی
گرد خاکستری پیرهنش را حتی

محمدعلی مجاهدی

گلنفسی‌ها

غزل

چه شد مگر که زمین و زمان در آتش سوخت
که باغ خاطره‌ها ناگهان در آتش سوخت

سعید بیابانکی

غزل

درختان در آتش، خیابان در آتش
خبر ترسناک است: میدان در آتش

مهدی جهاندار

غزل

خم ابروی تو محراب رکوع است و سجودم
بی‌خيال تو نباشد نه قيامم نه قعودم

فیض کاشانی

کلیات اشعار فیض کاشانی

غزل

هنوز گریه بر این جویبار کافی نیست
ببار، ابر بهاری، ببار! کافی نیست

فاضل نظری

اقلیّت

غزل

دیر آمدم... دیر آمدم... در داشت می‌سوخت
هیأت، میان «وای مادر» داشت می‌سوخت

حسن بیاتانی

از دوشنبه تا جمعه

غزل

بخوان از چهرۀ طفلانم اینک مشق غربت را
بخوان در گوش خاموشان عالم این مصیبت را

میلاد عرفان‌پور

غزل

امیر قافلۀ دشت کربلاست حسین
به راه بادیۀ عشق، آشناست حسین

مشفق کاشانی

بهای وصل

غزل

از رفتن دل نیست خبر اهل وفا را
آن کس که تو را دید نداند سر و پا را

حزین لاهیجی

دیوان حزین لاهیجی

غزل

الا رفتنت آیۀ ماندن ما
که پیچیده عطر تو در گلشن ما

محمدحسین نعمتی

راز منور

غزل