غزل | شعر هیأت

چرا و چرا و چرا می‌کشند؟
«به جرم صدا» بی‌صدا می‌کشند

علی داودی

غزل

امشب از داغی دوباره چشم ایران روشن است
یوسفی رفته‌ست، آری وضع کنعان، روشن است

میلاد عرفان‌پور

از آخر مجلس

غزل

قرار بود بیایی کبوترش باشی
دوباره آینه‌ای در برابرش باشی

قاسم صرافان

غزل

نه جسارت نمی‌کنم اما
گاه من را خطاب کن بانو

سیدمحمدرضا شرافت

در سایۀ بیت‌النور

غزل

نتوان گفت که این قافله وا‌ می‌ماند
خسته و خُفته از این خیل جدا می‌ماند

محمدعلی بهمنی

غزل زندگی کنیم

غزل

روی تو برده رونق ماه تمام را
مجذوب کرده جلوهٔ تو خاص و عام را

سیدمحمدجواد شرافت

غزل

کاش از جنس جنون، بال و پری بود مرا
مثل سیمرغ از این‌جا سفری بود مرا

ایوب پرندآور

گزیدۀ شعر جنگ و دفاع مقدس

غزل

نعره‌زنان ایستاد بر سر میدان شهر
رِند خیابان عشق، شیخ شهیدان شهر

مهدی جهاندار

غزل

از بوستان فاطمه، عطر و شمیم داشت
با دوستان فاطمه، لطف عمیم داشت

محمدجواد غفورزاده

آیه ۸۸

غزل

النّمِر باقر النّمِر برخیز
باز هم خطبۀ جهاد بخوان

محمد مرادی

غزل

عمری‌ست بی‌قرار، به سر می‌بریم ما
بر این قرار تا نفس آخریم ما

محمدمهدی سیار

غزل

سرم خاک کف پای حسین است
دلم مجنون صحرای حسین است

غلامرضا سازگار

نخل میثم (جلد۳)

غزل