به خودنماییِ برگی، مگو بهار میآید
بهار ماست سواری که از غبار میآید
باز جاریست خیابان به خیابان این شور
همقدم باز رسیدیم به میدان حضور
پس رهسپار جادۀ بیتالحرام شد
شصتوسه سال فرصت دنیا تمام شد
تا نشکفد بر پای ما زنجیرهای تازهای
رویید بر دستان ما شمشیرهای تازهای
آفتابی شدی و چشمانت
آسمان آسمان درخشیدند
کشتند تو را، آه، در آغوش دماوند
سخت است در آغوش پدر، کشتن فرزند
نوحهسُرای حریم قدس تو هستی
مویهکناناند انبیا و ملائک
چه بود ذکر عارفان؟ علی علی علی علی
چه بود روشنای جان؟ علی علی علی علی
بایست، کوه صلابت میان دورانها!
نترس، سرو رشید از خروش طوفانها!
در خودم مانده بودم و ناگاه
تا به خود آمدم مُحرّم شد
سرت کو؟ سرت کو؟ که سامان بگیرم
سرت کو؟ سرت کو؟ به دامان بگیرم
ای هلالی که تماشای رخت دلخواه است
هله ای ماه! خدای من و تو الله است
در این سیلی پیامی آشکار است
که ما را باز با این قوم کار است
آمدی و دل ما بردی و رفتی ای ماه!
با تو خوش بود سحرهای «بِکَ یا الله»
خوشا سری که سرِ دار آبرومند است
به پای مرگ چنین سجدهای خوشایند است
نشسته بر لب ساحل، شکستهزورقِ عاشق:
کهراست زهرۀ دریا؟ کجاست باد موافق؟
آه ای بغض فروخورده كمی فریاد باش
حبس را بشكن، رها شو، پر بكش، آزاد باش
یک ماه جرعه جرعه تو را یاد کردهایم
دل را به اشتیاق تو آباد کردهایم
رسید جمعهٔ آخر سلام قدس شریف
سلام قبلهٔ صبر و قیام، قدس شریف