چون آسمان کند کمر کینه استوار
کشتی نوح بشکند از موجۀ بحار
بر شانۀ یارش بگذارد سر را
بردارد اگر او قدمی دیگر را
ای بستۀ تن! تدارک رفتن کن
تاریک نمان، چشم و دلی روشن کن
چه رازی از دل پاکت شنیدند؟
درون روح بیتابت چه دیدند؟
انگار پی نان و نوایید شما
چون مردم کوفه بیوفایید شما
این حنجره این باغ صدا را نفروشید
این پنجره این خاطرهها را نفروشید
بفرمایید فروردین شود اسفندهای ما
نه بر لب، بلکه در دل گل کند لبخندهای ما
حُر باش و ادب به زادۀ زهرا کن
خود را چو زهیر، با حیا احیا کن
کربلا را میسرود اینبار روی نیزهها
با دو صد ایهام معنیدار، روی نیزهها
بیتو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بیخورشیدند
جاری استغاثهها ای اشک!
وقت بر گونهها رها شدن است
سلام ما به حسین و سفیر عطشانش
که در اطاعت جانان، گذشت از جانش
