نسل حماسه، وارثان کربلا هستیم
نسلی که میگویند پایان یافت، ما هستیم
سبز همچون سرو حتی در زمستان ایستادم
کوهم و محکم میان باد و طوفان ایستادم
دوباره زلف تو افتاد دست شانۀ من
طنین نام تو شد شعر عاشقانۀ من
شهید کن... که شهادت حیات مردان است
ولی برای شما مرگ، خط پایان است
یادم آمد شب بیچتر وکلاهی
که به بارانی مرطوب خیابان
کی صبر چشمان صبورت سر میآید؟
کی از پس لبخندت این غم برمیآید؟
بر سر درِ آسمانیِ این خانه
دیدم مَلَکی نشسته چون پروانه
منِ شکسته منِ بیقرار در اتوبوس
گریستم همهٔ جاده را اتوبان را
نسیمی آشنا از سوی گیسوی تو میآید
نفسهایم گواهی میدهد بوی تو میآید
هر گاه که یاس خانه را میبویم
از شعر نشان مرقدت میجویم
مرثیه مرثیه در شور و تلاطم گفتند
همه ارباب مقاتل به تفاهم گفتند
ناگهان قلب حرم وا شد و یک مرد جوان
مثل تیری که رها میشود از دست کمان
با خودم فکر میکنم اصلاً چرا باید
رباب، با آب، همقافیه باشد؟
تا گل به نسیم راه در میآید
از خاک بوی گیاه در میآید
