غزل | شعر هیأت

شهادت می‌تواند مرگ در راه وطن باشد
شهادت می‌تواند خلوتی با خویشتن باشد

مهدی جهاندار

غزل

گریه کن لؤلؤ و مرجان، که هوا دم کرده
چاهِ کوفه عطشِ چشمۀ زمزم کرده

مبین اردستانی

غزل

مگر نه اینکه همان طفل غزه طفل من است
چرا سکوت کنم سینه‌ام پر از سخن است

حسن زرنقی

غزل

از جهانی که پر از تیرگی ما و من است
می‌گریزم به هوایی که پر از زیستن است

سیدحمیدرضا برقعی

خویشتن

غزل

بیا سنگینیِ بارِ گناهم را نبین امشب
مقدّر کن برایم بهترین‌ها را همین امشب

رضا ابوذری

غزل

با خزان آرزو حشر بهارم‌ کرد‌ه‌اند
از شکست‌ رنگ، چون‌ صبح ‌آشکارم کرده‌اند

بیدل دهلوی

غزل

اگر به شوق تو این اشتیاق شکل گرفت
چه شد، چگونه، چرا این فراق شکل گرفت؟!...

محمدرضا ترکی

غزل

بی تو چگونه می‌شود از آسمان نوشت؟
از انعکاس سادۀ رنگین‌کمان نوشت؟

مهتاب آزادی

غزل

تبت پایین می‌آید سرفه‌هایت خوب خواهد شد
دوباره شهر من حال و هوایت خوب خواهد شد

اعظم سعادتمند

غزل

شهر من قم نیست، اما در حریمش زنده‌ام
در هوای حق‌حق هر یاکریمش زنده‌ام

علی‌اصغر شیری

غزل

ای در دلم محبت تو! هست و نیستم!
هستی تویی بدون تو من هیچ نیستم

حسن زرنقی

آه از آن ساعتی

غزل

با دردهای تازه‌ای سر در گریبانم
اما پر از عطر امید و بوی بارانم

یوسف رحیمی

غزل