غزل | شعر هیأت

تبر بردار «ابراهیم»! در این عصر ظلمانی
بیا تا باز این بت‌های سنگی را بلرزانی

قاسم صرافان

خط

غزل

ای آفرینش از تو گرفته‌ست تار و پود
ای وسعت مقام تو بی‌مرز و بی‌حدود

محسن ناصحی

غزل

وا کن به انجماد زمین چشم‌هات را
چشمی که آب کرده دل کائنات را

عباس شاه‌زیدی

این شعر مرا کشت

غزل

همین بس است به مدحش محمد است محمد
حمید و حامد و محمود و احمد است محمد

سیدمحمدجواد شرافت

غزل

ناگاه آمدی و صدایی شنیده شد
در صور عشق، سورۀ انسان دمیده شد

مریم سقلاطونی

بادها از جنوب می‌آیند

غزل

خاکریز شیعه و سنی در این میدان یکی‌ست
خیمه‌گاه تفرقه با خانهٔ شیطان یکی‌ست

قاسم صرافان

برادرانه

غزل

رمز شب؟
ـ قبله!

محمدجواد الهی‌پور

برادرانه

غزل

یا بر سر زانو بگذارید سرم را
یا آن‌که بخوانید به بالین، پسرم را

محمدجواد غفورزاده

آیه ۸۸

غزل

سلامٌ علی آل طاها و یاسین
سلامٌ علی آل خَیرِ النَّبِیِّین

عبدالرحمان جامی

آینۀ رجاء

غزل

اگر خدا به زمین مدینه جان می‌داد
و یا به آن در و دیوارها دهان می‌داد

مهدی مردانی

پشت پردۀ ملکوت

غزل

سکه‌ها ایمانشان را برد، بیعت‌ها شکست
یک به یک سردارها رفتند قیمت‌ها شکست

حسین عباس‌پور

حداقل

غزل

مهر خوبان دل و دین از همه بی‌پروا برد
رخ شطرنج نبرد آنچه رخ زیبا برد

علامه طباطبایی

غزل