در عصر نقاب‌های رنگی
در دورۀ خنده‌های بی‌رنگ
آوای نسیم و باد و باران
آهنگ قشنگ آبشاران
ای آینه‌دار پنج معصوم!
در بحر عفاف، دُرّ مکتوم
ای نامۀ سر به مهر مکتوم
ای مادر صبر، ام کلثوم!
او خسته‌ترین پرنده‌ها را
در گرمی ظهر سایه می‌داد
بی‌تو چه کند مولا؟ یا فاطمة الزهرا
افتاده علی از پا، یا فاطمة الزهرا
بی‌سایه مرا آن نور، با خویش کجا می‌برد
بی‌پرسش و بی‌پاسخ، می‌رفت و مرا می‌برد
دیدم گل تازه چند دسته
بر گنبدی از گیاه رُسته
ای خفته شب تیره هنگام دعا آمد
وی نفس جفا پیشه هنگام وفا آمد
ای نام تو بهترین سرآغاز
بی‌نام تو نامه کی کنم باز؟
یک روز که پیغمبر، از گرمیِ تابستان
همراه علی می‌رفت، در سایۀ نخلستان
ای خاک ره تو خطّۀ خاک
پاکی ز تو دیده عالم پاک
امشب حرم خدا حرم شد
از مقدم یار محترم شد
ای روی تو قبلۀ خلایق
یا حضرت کاشف‌الحقایق
دین را حرمی‌ست در خراسان
دشوار تو را به محشر آسان
ای کوی تو، کعبۀ خلایق
طالع ز رخ تو، صبح صادق
ای نقطهٔ عطف آفرینش
روح ادب و روان بینش
